{"id":61,"date":"2009-04-14T13:17:05","date_gmt":"2009-04-14T11:17:05","guid":{"rendered":"http:\/\/valentijn.sessink.nl\/?p=61"},"modified":"2009-04-14T16:02:44","modified_gmt":"2009-04-14T14:02:44","slug":"zet-de-geldpers-aan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/valentijn.sessink.nl\/?p=61","title":{"rendered":"Zet de geldpers aan"},"content":{"rendered":"

Wie geld schenkt aan een goed doel, mag dat bedrag aftrekken van de belasting. Wie een licentiepapiertje uit zijn printer laat rollen, mag dat ook. Lees en huiver. <\/p>\n

In Nederland bestaat de zogenaamde ANBI-beschikking. ANBI staat voor Algemeen Nut Beogende Instelling – een “goed doel” dus, met een goedkeuringsstempel van de Bel<\/em>astingdienst<\/a>. Een ANBI word je niet zomaar, je moet daarvoor een aanvraag indienen bij de Belastingdienst te Den Bosch.<\/p>\n

Iemand die vervolgens geld (of goederen) schenkt aan de ANBI<\/a>, mag dit aftrekken van de belasting. Het idee erachter is natuurlijk, dat de overheid (in dit geval meer specifiek: de Belastingdienst) het fijn vindt, wanneer iemand een gift doet aan de Maatschappij. En als je je geld dan toch al weggeeft, hoef je er niet nog eens belasting over te betalen – zal de achterliggende gedachte zijn.<\/p>\n

Voor financi\u00eble giften is de rekensom simpel: het bedrag dat je schenkt, komt in mindering op de belasting (met, voor bedrijven, een maximum van tien procent van de winst). Voor schenkingen in natura mag je afrekenen op basis van de marktwaarde. “De waarde in het economische verkeer” zegt de Belastingdienst. Ik geef een televisie met winkelwaarde 300 euro weg – dan mag ik die winkelwaarde van de belasting aftrekken. Mits ik natuurlijk zelf een winkel ben en het een nieuwe televisie betreft. Een fabrikant van televisies moet wellicht een andere marktwaarde berekenen – een fabrikant levert immers aan groothandels en die betalen een lagere prijs.<\/p>\n

Dat gaat goed, zolang de marktwaarde de productiewaarde benadert. Maar\u00a0 als we nou software weggeven, of medicijnen? Dan rekent de Belastingdienst in principe ook de marktwaarde met je af. Zoals iedereen weet, zijn de reproductiekosten (kopieerkosten) van software (en van veel medicijnen) nagenoeg nihil. Dat leidt tot een merkwaardige situatie.<\/p>\n

Stel, ik ben een grote softwarefabrikant. Iedereen gebruikt mijn software, omdat<\/em> iedereen mijn software gebruikt (dat noemen we: Regel 1<\/em>). Mijn software is duur – eigenlijk veel te duur voor de non-profitsector. Mijn marktwaarde in die sector (het bedrag dat ik in de sector kan verdienen) is dan ook klein; mijn marktaandeel<\/em> is wel wat hoger, want sommige organisaties gebruiken mijn software illegaal. Maar die overtreders zijn daar zelf ook niet gelukkig mee en ze kijken allemaal ge\u00efnteresseerd naar open-source software. Dat laatste vind ik weer niet zo’n prettig idee, want dat zou anderen wel eens op datzelfde idee kunnen brengen en dat brengt mijn hele markt in gevaar (zie Regel 1).<\/p>\n

Samengevat komt het erop neer, dat ik in deze markt, in geld gerekend, nauwelijks iets te verliezen heb; terwijl er in marktaandeel (en met name het behoud daarvan) veel te winnen valt.<\/p>\n

Wat ga ik doen? Ik ga in deze sector softwarelicenties cadeau doen. En ik zei het al: we zijn duur. Toch zijn er wel verschillen: de eenvoudigste versie van onze software kost nog geen tweehonderd euro, terwijl de duurste versies misschien wel duizend euro doen. Maar ik ben de lulligste niet: ik schenk de non-profitsector (meer specifiek: de ANBI’s) de duurste variant.<\/p>\n

Een rekenvoorbeeld<\/h2>\n

Voor een rekenvoorbeeld kiezen we vijftig ANBI’s uit; die mogen allemaal maximaal twintig setjes softwarelicenties bestellen. Een softwarelicentie is het gebruiksrecht<\/em> voor die software, het is niet de software zelf. De ANBI’s hebben dus nog het medium nodig, dat is de DVD waarmee je de software kunt installeren. Dat medium verkoop ik aan ze en ik noem de verkoopprijs “administratiekosten”. Dat kost ze – bijvoorbeeld – dertig euro.<\/p>\n

Nu de berekening. Uitgaven:<\/p>\n